ХОХИРОГЧИЙГ БУРУУТГАХ БҮРТ ХҮЧИРХИЙЛЭГЧ ЯЛЖ БАЙДАГ

Гэр бүлийн хүчирхийллийг гаднаас нь харахад “яагаад зүгээр салчихдаггүй юм бэ” гэж бодогдох нь бий. Гэвч хүчирхийлэлд удаан хугацаанд өртсөн хүний сэтгэлзүй, бодол сэтгэхүй өөрчлөгдөж, өөрийгөө буруутгах, нөхцөл байдлаа зөвөөр үнэлж чадахгүй болох нь элбэг.

Хүчирхийлэлд удаан хугацаанд өртсөн хүний сэтгэлзүй, бодол сэтгэхүй өөрчлөгдөж, өөрийгөө буруутгах, нөхцөл байдлаа зөвөөр үнэлж чадахгүй болох нь элбэг. Бие махбодийн хүчирхийлэл нь ихэвчлэн сэтгэлзүйн дарамт, айдас, хамааралтай хамт явагддаг тул хохирогч өөрийгөө хүчирхийлэлд өртөж байгаагаа ч анзаарахгүй байх тохиолдол байдаг.

Ийм харилцаанд “салах–буцах” цикл олон давтагдаж, хүчирхийлэгчээс сэтгэлзүйн болон эдийн засгийн хамаарал үүсэх тусам гарахад улам хэцүү болдог. Зарим үед хүний тархи өөрийгөө хамгаалах үүднээс зовлон шаналлыг бүдгэрүүлж, сайн мөчүүдийг илүү тод санах хандлагатай болдог нь энэ мөчлөгийг улам уртасгадаг.

Тиймээс хүчирхийлэлд өртсөн хүнийг буруутгах, ёжлох, “өөрөө л сонгосон” гэх мэт хандлага гаргах нь асуудлыг улам хүндрүүлдэг. Энэ бол хувь хүний сул дорой байдал биш, харин сэтгэлзүйн болон нөхцөл байдлын нарийн төвөгтэй үр дагавар юм. Хэн нэгний тусламж эрсэн дохиог хөнгөн хүлээж авах бус, ойлгож, дэмжих нь чухал.

Хүчирхийллээс гарч чадсан хүн эргээд харахад өөрийгөө ойлгоогүй явснаа анзаардаг. Тиймээс бидний үүрэг бол тэднийг шүүх биш, харин аюулгүй орчин, дэмжлэг бий болгох явдал. Хүн бүр алдаа гаргадаг ч амь нас, аюулгүй байдал хэзээд нэн тэргүүнд байх ёстой. Бид илүү хэрсүү, илүү хүнлэг байж чадвал олон хүний амьдралд бодит өөрчлөлт авчирч чадна.